ජීවිතේ දුක....

මං අද අපේ ගමේ එක අත්තම්මා කෙනෙක් බලන්න ගියා.

මම අද තමා ජීවිතේටම එහෙ ගියේ,

මට හරිම දුක හිතුනා,

අත්තම්ම වැටිල ඒ අත්තම්මගෙ අත මැණික්කටුව ගාවින් ඇද වෙලා,

ඒ නිසා දැන් ගෙදර,

නැත්තං නම් අත්තම්ම ඇවිදල කියලා කෑම හොයාගෙන එනවා,

ඒ අත්තම්ම ගාව අන්තිමට ඉතුරු වුනා දරුවො දෙන්නෙක්,

ඒ අයගෙන් එක්කනෙක් මැරුණ,

දැන් ඉන්නෙ එක්කනයි,

ලොකුම ප්‍රශ්නෙ ඒ දෙන්නම මානසික ආබධිත අය.

ඉතින් අමුතුවෙන් කියන්න දෙයක් නෑනෙ තියන තත්වෙ,

දැන් අත්තම්ම එක තැන නිසා තවත් ප්‍රශ්න,

මට දුක හිතුනා ගොඩක්,

දෙන්නටම තියන්නේ එක ඇඳයි,

ඒකෙ දෙන්නා දෙපැත්තට ඔලුව දාල නිදාගන්නවා,

ගෙදර අම්බලමක් වගේ,

කැඩුණ පුටුවක්, මේසයක්, බංකුවක් විතරයි තියන්නෙ,

ලයිට් නෑ,

ආදායමක් නෑ,

පහල ගෙදර ඉන්න මනුස්සයා ඒ අත්තම්මගේ මල්ලි,

ඒත් ඒ මනුස්සයට ඕන අත්තම්මා මැරුණම ඉඩම ගන්න,

ඒ මනුස්සය හොඳට ඉන්නව සල්ලිත් තියනවා,

එත් එක ලයිට් එකක් දාල දෙන්නෙ නෑ,

අත්තම්ම එලි වෙනකන් ලාම්පු පත්තු කරගෙන ඉන්නෙ,

තව ප්‍රශ්න ගොඩක් තියනව,

මට ඕන නෑ අර පහල ඉන්න කෙනා ගැන තරහක් ඇති කරන්න,

ඕන වුනේ උදවුවක් ගන්න,

ඒ අත්තම්මගෙ පුතෙක් ඉන්නව රොසැල්ල පැත්තෙ අන්න එයාව හොය ගන්න මට ඕන,

රොසැල්ල පැත්තෙ කෙනෙක් ඉන්නව නම් මට කියන්න මම නම කියන්නම්,

එයා ඉන්නෙ තේ වත්තක,

සුපිරින්ටෙන්ඩන්ට් කෙනෙක් මං හිතන්නෙ,

මේක ගොඩක් අසම්පූර්ණ සටහනක්,

මේ අත්තම්මා ගැන කියන්න නම් තව දුක්මුසු දේවල් ගොඩක් තියන්වා,

පුලුවන් වුනොත් පස්සේ දාන්නම්,

මේක ඔයාලගේ යාලුවොන්ට කියන්න,

අපි ඒ අත්තම්මට උදවු කරන්න බලමු,